Acı ve ağrıdan ıztırap içinde kıvranan insanların acısını dindirmek, kanayan yaralara merhem olmak, ümitsiz gözlerin ışığı olmak, yaşamaktan ümidini kesmiş insanlara hayat kaynağı olmanın bedeli hiçbir şeyle ölçülemez.
Evet, hekim olarak bizler emin insanlarız. Kişiler bizlere, en değerli varlıklarını, analarını, babalarını, çocuklarını ve eşlerini emanet ediyorlar. Bizlere emanet edilen bu canlara sahip çıkmak, onların beklentilerine cevap vermek, tedavi edemesek dahi en azından teselli etmenin bile bize emanet edilenlerin nazarında çok büyük bir anlam ifade ettiğinin bilincindeyiz. Çünkü bizler yemin ederken de ifade ettiğimiz gibi hayatımızı insanlık hizmeti için adayan, mesleğini dürüstlük ve onurla yapacağına namus ve şerefi üzerine söz veren onurlu insanlarız. Yaptığımız bu hizmetin karşılığı hiçbir maddi değerle ölçülemez. Sizlerin tatili yoktur, gecesi yoktur, uykusu yoktur, çoğu zaman dinlenmeye vakti ve hakkı dahi yoktur. Çünkü sizler insanlığa malolmuşsunuzdur. Her türlü fedakarlığa kendinizi adamışsınızdır ve bu fedakarlıkları da sizden beklenenin fazlası ile yerine getirmektesiniz.
Sevgili meslektaşlarım,
Varlığın temelinde sevgi vardır. İnsan sevdiği nisbette insandır. Sevgisiz bir yaşam yaşam olamaz. İnsanları sevmek, eşini, çoluk çocuğunu, mesai arkadaşını sevmek, hastasını sevmek, derecesine göre bütün varlıkları sevmek. İnsan sevdiği nisbette yücelir ve gerçek insan olur. Sevgi, bütünleştiği her ruhu yüceltir. Sevmeyen ruhların yücelmesi, olgunlaşması mümkün değildir. Sevgiden mahrum bir kişi yüz yıl yaşasa da insanlık adına çok bir şey yapmış sayılmaz.
Değerli meslektaşlarım,
Evrenin temelinde sevgi vardır. Güneşin halelerinde sevginin izleri vardır. Sular o sevginin aşkı ile buharlaşıp semaya yükselirler. Yukarılarda damlalaşan su habbecikleri, o sevginin kanatlarıyla kanatlanır ve rahmet eseri olarak toprağın bağrına inerler. Baharı olgunlaştıran sevgidir. Güller, çiçekler sevgi ile bize tebessüm ederler. Bülbülün güle, arının çiçeğe, annenin yavrusuna aşkı hep varlıkların temelinde bulunan bu sevgi tohumunun meyveleridir.
Evet, insan önce kendisini sever, sonra eşini, çocuğunu, milletini, sonra çevresindeki diğer varlıkları ve dünyayı. Sevdiklerinin mutluluğu insanı da mutlu eder, onların hüznü insanı da hüzünleştirir.
Değerli meslektaşlarım,
Hafta başında İstanbul İl Sağlık Müdürlüğü’nun hazırlamış olduğu Türk ve İslam Eserleri Müzesi’nde Çanakkale Savaşlarında Sağlık Ordusu konulu bir fotoğraf galerisi açılışına katıldım. Çanakkale Savaşı’nda meslektaşlarımızın, doktorların yaptıkları fedakarlıkların resmi idi. Milletçe çektiğimiz sıkıntının küçük bir örneği o galeride sahneleniyordu. Bırakın anestezi ilacını, yiyecek bir lokma ekmeği bulamadığı halda hastasının imdadına koşan aç biilaç çalışan fedakar doktorlar. Bulabildiği bir tas çorbayı içmeyip hastasına içiren fedakar hemşireler. O galeriyi gezerken bir tesbitim oldu. O zor şartlarda anestezisiz ameliyat yapan doktorların, çaresizlik içinde çırpınan hemşirelerin yüzündeki ifade çok dikkat çekici idi. Çevresine güven veren vakur ve cesur bir duruş. Her türlü imkanın yokolduğu, çaresiz ve ümitsiz bir durumda bile çaresizliğini hastasına hissettirmemek için çırpınan ve çevresine ümit ve sevgi dağıtmaya çalışan ölümsüz kahramanların asil ve vakur duruşları. Onları bu şekilde yücelten ve ebedileştiren bence meslek aşkının zirveleştirdiği insan ve vatan sevgisinden başka bir şey değildi.
Evet, çocuğu için ölmesini bilen anne en büyük bir şefkat ve merhamet kahramanıdır. Ülkesi ve milleti için kendini feda eden asker ve nefer sonraki nesillerin gönlünde taht kurmaya aday bir ölümsüzlük abidesidir. Kendisi her türlü sıkıntı ve zor şartlar altında olsa dahi hastasına ve çevresine sıkıntısını, acısını hissettirmeyen doktor ve hemşireler, sağlık ordusunun neferleri. Çanakkale’yi ölümsüzleştiren de bu duygu ve sevgidir.
Evet sevgi, her düşmanı yenebilecek bir silah, her kapıyı açabilecek sihirli bir anahtar, her gönüle girebilecek bir enerjidir. Bu enerjiye sahip olan insanın açamayacağı kapı, giremeyeceği kalp yoktur. Hekim olarak bizlerin de en önemli ilacımız sevgidir. Sevgi ile yaklaştığımız zaman iyi edemeyeceğimiz hasta yoktur. Zaten hepimiz biliyoruz: Hekim çoğu zaman teselli eder, bazen da tedavi eder. Plasebo etkisi dediğimiz husus bence plasebo değil, hastasının gönlünü fethetmiş hekimin sunduğu en kuvvetli sevgi reçetesidir. Hastaları tedavi etmenin en kestirme yolu sevgi yoludur. Hastasının gönlünü fetheden hekimin iyileştiremeyeceği hastalık yoktur.
Değerli meslektaşlarım,
Onurlu ve saygın bir mesleğimizle ne kadar övünsek azdır. Ancak günümüzde mesleğimizin onuru ve saygınlığı tartışma konusu yapılmaktadır. Bence bu tartışmalar gereksiz ve yersiz tartışmalar. Başta da dediğim gibi yaptığımız hizmetin karşılığı hiçbir zaman para ile ölçülemez. Bizler hekimlik mesleğini seçmekle zaten her türlü fedakarlığa kendimizi adamışız ve bu fedakarlıkları da fazlası ile yerine getiriyoruz. Hastaları nazarında seven ve sevilen iyi bir hekim, asistanların karşısında bilgin bir eğitmen ve her ortamda güvenilir bir dost olmaya çalışıyoruz. Bu hizmet sorumluluğu içinde, bizden sonraki nesle, çoluk çocuğumuza para, mal, mülk bırakamasak da örnek bir anne-baba olarak onurlu bir hayat, saygın bir kişilik ve şerefli bir meslek bırakalım.
Konuşmamı Dr. Akil Muhtar’ın şu sözleri ile bitirmek istiyorum:
“San’atına aşık olan, vazifesini hakkıyla yapan bir hekimin çektiklerini ve onun ruhi büyüklüğünü hekim olmayan anlayamaz. Anlasa ve cidden hissetse onun önünde secde eder. Tababetin yüksekliklerinde yaşayanlar için mutluluk muhakkaktır” Dr. Akil Muhtar
Hepinizin Tıp Bayramını kutluyor, çalışmalarınızda başarılar diliyorum.
